30 Handen helpen Nepal 2022 – Dag 5

Wat nieuw is dit jaar, is dat we met de kippen op stok gaan en blij zijn als we in bed liggen. Het zijn toch enerverende dagen en ons zenuwstelsel wordt ernstig beproefd qua zintuiglijke prikkels. Het geclaxoneer en getuut van de auto’s, wat ooit verboden werd, is er nu weer als vanouds en dat maakt dat je oren overuren draaien. Dan hebben we nog niet gesproken over allerhande geur- en smaaksensaties, die hier gevraagd en ongevraagd je neusgaten binnendringen, en alles wat onze ogen waarnemen, denk alleen maar aan de mooie kleuren. Nepal is echt een kleurrijk land met vriendelijke, kleurrijke mensen die allerhartelijkst zijn en waar je zo contact mee hebt. Al met al zijn het allemaal onvergetelijke indrukken, die in je ziel gegrift worden. Doordat we op tijd in bed liggen vormt het opstaan ook geen probleem. Vanochtend begonnen we met een check hoe het met Ineke ging, want die was gistermiddag in Baktapur niet goed geworden. Ze had daar tijdens onze zang-oefensessie een heerlijk koud detox drankje van de menukaart gekozen en dat kwam haar een uur later duur te staan. Ze was erg misselijk. De detox deed goed zijn werk, grapten we eerst nog. Maar het plezier ging snel voorbij, doordat ze aan het overgeven ging en niet meer op kon houden. Ze was blij dat ze na de terugrit meteen onder de wol kon kruipen en we hoopten allemaal het beste en dat het inderdaad de combi van mint en gember was die haar zo parten speelde. Fleur, die hetzelfde drankje had genomen had nergens last van, maar dat zegt natuurlijk niet alles, soms kan iets gewoon verkeerd vallen bij de een of de ander. Op hoop van zegen keken we hoe ze er vandaag aan toe was en meteen bij binnenkomst hoorde Vivian dat ze koorts had en gingen de alarmbellen rinkelen. Gezien haar voorgeschiedenis en het feit dat we in de bus allemaal opgehokt zitten, besloten we om op corona te testen en bijna meteen verschenen er twee streepjes op het schermpje. Hoewel het aan de ene kant een opluchting was, omdat we nu wisten wat er aan de hand was, betekende het aan de andere kant ook dat we verdere stappen moesten nemen en we iedereen die daarnaast nog meer corona gerelateerde klachten had, moesten testen en toen kwam Mark ook als positief uit de bus. Beiden gingen meteen in quarantaine en we hopen dat ze er weer gauw uit zijn.

Toen we vanochtend beneden kwamen, zagen we in het midden van het grasveld een meneer zitten. Het had wederom de hele nacht geregend, dus het gras moest kletsnat zijn. Dit leek hem niet te deren. In opperste concentratie zat hij namelijk het onkruid uit het gras te plukken! Net als zoveel andere werkjes in Nepal, is het verticuteren van gras hier echte handenarbeid.

Met een iets kleiner groepje dan normaal oftewel 15 man sterk, gingen we vandaag dus op pad en bezochten we de Monkeytempel en Durbar Square: te voet. Voordat we vertrokken, zei Razu dat we beter eerst even de benen konden rekken en strekken, omdat we een lange tocht voor de boeg hadden. Teun nam het daarna op zich om ons allemaal de benodigde bewegingen te laten maken. Op de plek joggen, hakken-billen en noem maar op. Niet alleen onze benen, maar ook onze zweetproductie werd zo op gang gebracht! Hieruit bleek maar weer eens dat Razu altijd goed voor ons zorgt. Terwijl hij met ons op weg is, kijkt hij constant achterom om te tellen. De cijfers die we aan het begin van de reis hebben uitgedeeld aan de groepsleden, zijn dan ook nog niet nodig geweest. Daarnaast leest hij aan onze gezichten af of we toe zijn aan een plas- of drinkpauze. En vandaag laste hij zelfs een zonnebrand-pauze in, omdat hij vond dat onze bleke huidjes toch wel toe waren aan wat bescherming. Wij snappen dan ook dat hij in 2019 de titel ‘Beste gids van Nepal’ gewonnen heeft en, samen met de winnende gidsen uit bijvoorbeeld Vietnam en Indonesië, een vakantie in Nederland en België aangeboden gekregen heeft door een Nederlandse organisatie.

Goed voorbereid gingen we daarna op pad. We startten vandaag bij de Monkeytempel. Onderweg keken we opnieuw onze ogen uit. Het verkeer, de natuur, de weidse vergezichten over Kathmandu, je kunt het zo gek niet bedenken, hier is voor ieder wat wils. Ook kwamen we onderweg nog iemand tegen die, net als de tuinman, in opperste concentratie monniken arbeid verrichtte: hij maakte één voor één in elk houten bolletje een gaatje met een boor, zodat er kraaltjes ontstonden! En geloof ons, je weet niet hoeveel gebedskettingen hier hangen en hoeveel bolletjes er voor één ketting nodig zijn.

Degenen die onze blogs de voorgaande jaren ook gelezen hebben, weten dat de wandeling naar de Monkeytempel wel wat van ons vraagt. De tempel bereik je pas nadat je je moeite hebt gedaan, door 365 trappen op te lopen. We waren blij met Razu’s voorstel om wat vroeger te vertrekken: het was vroeg in de ochtend al meer dan warm genoeg. Puffend en steunend liepen we naar boven. Onderweg naar boven maakten we meerdere keren handig gebruik van de apen die rondom ons liepen om even te kunnen pauzeren. De afgelopen maand is er een geboortegolf geweest en zodoende liepen er heel veel kleine aapjes rond. Terwijl we vol bewondering naar hen en hun familie keken, konden we tegelijkertijd even op adem komen. Halverwege de reeks trappen kwamen we op een plekje waar meerdere kleintjes bij elkaar zaten en terwijl Janneke vol enthousiasme het kleine kroost aan bestuderen was, rende er ineens van achter een volwassen aap op haar af. Luid blazend sloeg hij met zijn poot naar haar en krabde hij over haar been en gaf daarmee aan: “Wegwezen jij!”. Dat hoefde de aap geen tweede keer meer te doen, want Janneke was allang weggesprongen. Gelukkig was het een oppervlakkige krab waarvan niets meer te zien is, omdat de huid niet open was gekrabd. Razu riep ons daarna bij elkaar en zei dat we beter konden doorlopen en niet meer konden wachten om te kijken naar de aapjes! Hij vertelde dat vanwege het feit dat er zoveel nageslacht was geboren, de volwassen apen alerter en meer op hun hoede zijn dan normaal. Hij zei ook nog dat we ze niet in de ogen moesten kijken! De schrik zat er na dit voorval bij Janneke wel in en zo liep zij, en wij in een holletje achter haar aan, de trappen een voor een op, zonder nog veel te treuzelen of op adem te komen.

Boven gekomen, gutste het zweet bij de meesten van ons over het voorhoofd, maar het uitzicht maakte, zoals altijd, veel goed waardoor we de inspanning snel weer vergaten. Vanuit de Monkeytempel kun je over heel Kathmandu, met zijn vier miljoen inwoners, kijken. We zagen boven Kathmandu weer een adelaar vliegen, die uiteindelijk geen adelaar bleek te zijn, maar een zwarte Wouw. Dit is een roofvogel die lijkt op een adelaar, maar voornamelijk bij de rivier leeft en een aaseter is en leeft van het afval wat er langs de rivieren te vinden is. Dus bij de Bagmati rivier kan hij zijn lol op. De black kite, zoals Razu hem noemt, leeft in groepen, terwijl een adelaar in de bergen leeft en meer solistisch is. Ook zagen we in de verte een witte toren staan, die boven de rest van de gebouwen in Kathmandu uittorende. Razu vertelde ons dat deze toren vroeger gebruikt werd als referentiekader voor hoe hoog nieuwe gebouwen mochten worden. Tijdens de aardbeving is deze ingestort en is zijn functie vervallen. Afgelopen jaar hebben ze de toren pas herbouwd, vandaar dat we deze nog nooit eerder hadden gezien. Op dit mooie, voor ons bijzondere plekje hebben we ook nog wat familiefoto’s gemaakt.

Via de andere kant liepen we van de tempel terug naar beneden. Daar kwamen we uit bij de ‘World Peace Pond’. In het midden van dit vijvertje staat een pot. Als je een muntje in deze pot gooit, krijg je volgens het volksgebruik geluk. Heel vredelievend en helemaal relaxed begonnen we met het gooien van muntjes, precies zoals op het bordje geschreven stond: “Peace is more precious then triumph”, maar al snel ontstond er toch een vriendschappelijke competitie over wie het eerste het muntje in de pot zou krijgen. Janneke was de eerste gelukkige die raak gooide. Quinten was de volgende die de pot wist te raken, alleen bleef zijn muntje vlak naast de opening liggen. Mattie maakte de tweede goal en daarna volgde, tot zijn grote geluk, Teun en toen ging het loos. Janneke en Teun gingen voor een tweede ronde, die gewonnen werd door Teun, waarna Janneke meteen erna ook het muntje er weer in wist te gooien waardoor het 2-2 werd en dus werd er verder gespeeld. Maar jammer genoeg kwam er geen winnaar uit de bus en bleef het bij deze tussenstand en besloten we dat het mooi genoeg was geweest en we verder gingen naar Durbar Square. Onderweg jutten Daniel en Eefke Teun nog wat op door te zeggen dat Janneke, zijn grote zus, toch veel beter gegooid had. Zij was uiteindelijk de eerste die een muntje in de pot had weten te krijgen en dus volgens ons de winnaar was en daarnaast had hij wel zeker veertig muntjes moeten gooien, voordat hij er twee in de pot had weten te krijgen en ga zo maar door. In eerste instantie ging hij hier serieus op in en zei hij dat het er geen veertig waren geweest maar hoogstens twintig, maar al snel had hij in de gaten dat ze hem aan het plagen waren en moest hij er ook om lachen.

We zijn nog nooit echt op Durbar Square geweest, omdat hier, sinds de aardbeving, herbouwd werd. In het midden van dit plein staat de Kasthamandap, oftewel het houten (= kastha) huis (= mandap) waarnaar Kathmandu vernoemd is. Daarnaast is Durbar Square vooral bekend omdat dit de woonplaats is van Kumari, een levende godin. Elke 5 tot 10 jaar mogen families uit een hoge Newari familie, een boeddhistische familie uit Kathmandu, hun dochters inschrijven voor een verkiezing tot godin. De verkiezing lijkt in veel opzichten op de misverkiezingen. De dochters worden geselecteerd op uiterlijk en op hun prestaties tijdens een aantal tests. Degene die het beste scoort, wordt verheven tot godin en zal vanaf dan in het huis op Durbar Square wonen, privéonderwijs krijgen en als godin behandeld worden totdat zij in haar puberteit komt en haar maandelijkse periode krijgt. In al die tijd mag zij bijvoorbeeld de vloer niet aanraken, wordt zij tijdens festivals rondgedragen en zegent zij haar bezoekers één keer per half uur. Eerlijk gezegd voelde dit voor ons wat ongemakkelijk aan en vroegen wij ons af hoe dit meisje, na haar periode als godin, terug zal keren in de maatschappij. Toen de ramen opengingen en zij tevoorschijn kwam en we om ons heen zagen dat mensen de handen vouwden en haar aanbaden, wisten we niet wat we zagen.

Terwijl we hierover stonden na te praten, kwam een aantal jongens met ons praten en al snel bleken zij enthousiaste voetballers te zijn, die helemaal begeesterd waren van het feit dat wij uit Nederland kwamen. Zij begonnen meteen met namen te gooien van Nederlandse voetbalspelers en zodoende werd Teun erbij gehaald en hebben we hen ook uitgenodigd voor de voetbalwedstrijd, die we hier sowieso al een keer zouden gaan spelen met Sameer en Razu. Ze wilden graag voor het potje voetbal naar Thamel komen, want ze woonden zelf in Baktapur, waar wij gisteren waren. We zijn benieuwd hoe deze internationale voetbalwedstrijd van jongens en meisjes zal gaan worden.

Net als de afgelopen dagen sloeg het weer rond het middaguur om. In de ochtend was het nog wel te doen qua warmte, maar rond de middag, toen onze schaduwen steeds meer verdwenen en de zon pal op onze hoofden stond, viel er een deken van hitte over ons heen. We zijn dan ook blij dat Razu dit weer van onze gezichten aflas en dat hij ons naar een rooftop van een restaurant leidde, waar we in alle rust konden genieten van een lunch. Hierna liepen we via de lokale markt terug naar ons hotel. Op de lokale markt zijn géén toeristische producten te vinden en is het een en al bedrijvigheid. “From salt to gold!” zei Razu: duur, goedkoop, klein of groot, het verhaal is dat op deze markt alles te vinden is wat je maar kunt bedenken. De straten zijn thematisch opgebouwd: in de ene straat vind je vooral stoffenwinkels, in de andere vooral sportkleding en in weer een andere vooral keukenartikelen. Zo is alles voor iedereen goed te vinden en verspil je niet onnodig tijd! Sommigen van ons vonden het leuk om hier rond te neuzen, terwijl anderen liever een douche wilden nemen. Daarom splitsten we ons op. Terwijl we net uit elkaar gingen, kwamen degenen die naar het hotel gingen erachter dat zij allemaal geen kamersleutel hadden, omdat de sleutelbewaarders de achterblijvers waren! Silvester en Razu renden met z’n tweeën snel terug om de sleutels te halen. De rest bleef even wachten en zagen, sneller dan verwacht, twee mensen op topsnelheid tussen de mensen door racen in een wedstrijdje om terug bij ons te komen. Silvester won en mocht als prijs nog een keer terug rennen, omdat hij erachter kwam dat hij één van de sleutels vergeten was…!

Daarna liepen we terug naar het hotel, waar we erachter kwamen dat Ineke weer wat heeft kunnen eten en dus aan de beterende hand is. Ook Mark gaf aan zich iets beter te voelen.  

2 gedachten over “30 Handen helpen Nepal 2022 – Dag 5”

Reacties zijn gesloten.