30 Handen helpen Nepal 2022 – Dag 1 en 2

Rond de klok van 9.00 uur waren alle Nepalgangers met hun familie present in de kerk waar ze hartelijk werden ontvangen door deken Bouman. De deken is altijd zo attent om ons aan het einde van de eucharistieviering de reiszegen te geven. Ook nu deed hij dat. Daarvoor riep hij eerst de reizigers naar voren. Onze klein(e)kinderen schoven met de groot(e)-moeder en vader en ooms en tantes mee naar voren. Ze wilden niet achterblijven en daar speelde de deken handig op in en kondigde aan dat de nieuwe generatie Nepalreizigers zich bij deze al zelf hadden aangekondigd. Nadat hij de Nepalreizigers kort toesprak, haalde hij ook de andere familieleden en vrienden naar voren en sprak hij de zegen uit. Hierna werd snel geïmproviseerd en stuurde Michiel via onze groepsapp de tekst van ons nieuwe Nepal lied. Onder aanvoering van Marieke brachten we dit nog ten gehore. We merkten meteen dat we hierop samen nog wat moeten oefenen, maar dat komt er de komende tijd zeker van. Er zullen zich nog genoeg gelegenheden voordoen.

All over the world.
Children are playing.
Playing with their hands.
Playing with their feet.
Thinking with their mind.
Loving with their heart.
Playing, together and alone.
All over the world.
We need each other.
We stand side by side.
We go hand in hand.
We work and we play.
We laugh and we cry.
Only, together we are strong.
As brothers and as sisters, as one big family.
We are equal, we respect each other.
The love that binds us, will never go away.
We will stay together, connected in our lives.
So clap your hands and stamp your feet.
We keep the memories in our lives and in our hearts.

Na de reiszegen reden we met meerdere auto’s naar Düsseldorf, waar we besloten niet eerst koffie te drinken, maar meteen in de rij te gaan staan. Achteraf kunnen we zeggen dat dat een goede keuze geweest is, omdat het allemaal erg traag ging en we de tijd zagen wegtikken! Op een gegeven moment merkten de achterblijvers op dat wij nog steeds in de rij stonden en voegden zij zich bij ons. Bij ons leek er ondertussen niet veel beweging te ontstaan. Daarnaast was het was nog even spannend omdat Henri’s ticket niet helemaal in orde was. Ergens twee jaar geleden, is er een foutje ontstaan waardoor op zijn paspoort Hendricus stond in plaats van Henricus. Dit liep, dank God, met een sisser af, omdat de meneer achter de balie niet van de LETTER was en dus dachten we dat we het enige obstakel dat ons nog in de weg zou staan, hadden overwonnen. Niets bleek minder waar. Terwijl Michele aan het inchecken was, kwamen we erachter dat hij een probleem bleek te hebben met zijn internationale coronabewijs. Hij heeft namelijk corona gehad vóór zijn vaccinatie. Volgens de Nederlandse regels, was hij hiermee volledig gevaccineerd. In de tijd dat hij corona gehad heeft, waren de herstelbewijzen echter nog niet in omloop. Terwijl hij, om te bewijzen dat hij volgens de regels volledig gevaccineerd is, eigenlijk een herstelbewijs in combinatie met een vaccinatiebewijs zou moeten kunnen laten zien. Volgens de mevrouw achter de balie betekende dit dat hij geen geldig bewijs had, waarmee hij in Kathmandu kon aantonen dat hij volledig gevaccineerd was. De mevrouw achter de balie zei dat, met name Nepal, dit wel zou willen hebben en hier streng op zou controleren. We hebben nog even geprobeerd om alsnog een herstelbewijs te downloaden, maar omdat dit te lang geleden was, kon dit niet meer. Op hoop van zegen heeft hij er hierna voor gekozen, na goed overleg met hem en Maud, om toch de sprong te wagen, met het risico dat hij teruggestuurd kon worden. In Istanbul leverde dat verder geen problemen op en we durfden bijna opgelucht adem te halen. Echter, meteen aan het begin van onze vlucht van Istanbul naar Kathmandu werd omgeroepen dat iedereen zonder geldig inentingsbewijs zeven dagen in quarantaine zou worden gezet in een coronahotel! Dus dat werd peentjes zweten in het vliegtuig, over hoe zich dit verder zou gaan ontwikkelen. We hoopten er allemaal het beste van.

De eerste vlucht, van ongeveer drie uur, verliep prima, Teun keek zich de ogen uit, omdat hij nooit eerder gevlogen had. Hij was onder de indruk van wat hij allemaal zag wanneer hij uit het raampje keek. We hadden vertraging bij onze eerste vlucht en daardoor nog maar twintig minuten over om in het volgende vliegtuig te komen, maar na overleg met de steward hoorden wij dat dit geen probleem zou worden, omdat er iemand zou staan die zou zorgen dat die zeventien gele mannetjes in het volgende vliegtuig kwamen en zo gezegd, zo gedaan en opgelucht zaten we al snel in de tweede vlucht. Vroeg in de Nepalese ochtend, kwamen we, wederom na een perfecte landing, tot groot geluk van Michele zonder kleerscheuren het land binnen, in het compleet vernieuwde vliegveld. Zonder problemen werd zijn digitale QR code geaccepteerd. We dachten dan ook dat alles verder gesmeerd zou lopen, maar al snel merkten we dat we nog flink wat oponthoud zouden krijgen bij de visumaanvraag. Natuurlijk liep ook dat uiteindelijk los en zo konden we eindelijk onze koffers ophalen. Het weerzien met Chitra was allerhartelijkst en we zagen dat hij op een onbewaakt moment Mattie ineens over de arm aaide. Hij is net zo blij als wij om elkaar weer te zien. Munu hing ons ondertussen de traditionele welkomslinger om, die van bloemen is gemaakt, en binnen de kortste keren konden we instappen en werden we in twee bussen naar het guesthouse gebracht.

Teun had de eer om naast Chitra plaats te nemen en hij keek wederom zijn ogen uit. De oh’s en ah’s waren niet van de lucht. Hij wist niet wat hij zag en wij keken dankbaar en blij door zijn ogen mee. Vol verwondering gaf hij uiting aan wat hij allemaal zag en werden wij in onze beleving zeven jaar terug geplaatst, omdat onze eerste kennismaking met Nepal terugkwam in onze herinnering. In die zeven jaar is dit de vijfde keer dat we hier zijn en zes man van ons zijn alle vijf de jaren meegegaan en vieren dus hun eerste en hoogstwaarschijnlijk ook hun laatste lustrum in Nepal. In totaal zijn er 30 verschillende personen met ons mee in naar Nepal gegaan en dat werd duidelijk zichtbaar in het cadeau dat de thuisblijvers voor de kinderen in Thali hebben gemaakt. Zij hebben van kralen een memory waslijn gemaakt met knijpertjes waaraan prachtige foto’s van alle mensen, die in Thali zijn geweest, kunnen worden gehangen. Daarnaast kregen we ook een cadeautje voor onszelf en ontvangen we weer elke dag een boodschap voor onderweg van de achterblijvers. Vandaag waren de kaartjes van Fleur en Frederik de beurt.

Bij aankomst in Thamel, de plek waar ons guesthouse ligt, namen we zoals gewoonlijk eerst plaats onder de pompelmoesboom en dronken daar een kopje koffie of thee. Noelle had, dit keer samen met Hugo, weer een houten verrassing gemaakt om aan de tas te hangen. Dit keer had ze het thema verwerkt in de puzzel door poppetjes te maken waarop onze namen stonden en waarvan de handen in elkaar moesten worden gepuzzeld. Dat laatste bleek nog een hele opgave te zijn en niet zo gemakkelijk als het leek. De handen in elkaar slaan, schouder aan schouder staan en rekening houden met elkaar zal ook tekenend zijn voor deze reis, want zonder dat wordt het niets! Na een klein ontbijt, want de klok was vooruit gegaan, kregen we onze kamersleutels en doken we allemaal eerst een paar uur het bed in, want zo’n reis gaat niemand in de koude kleren zitten.

Om drie uur verzamelden we weer in de tuin van het guesthouse. Vanuit daar gingen we op pad om Thamel te verkennen en geld te pinnen. Silvester, die zeven jaar geleden met de eerste groep mee geweest is en nu na zeven jaar weer opnieuw meegaat, merkte op dat hij zoveel vooruitgang in het centrum zag. De wegen zijn verbeterd en gaten zijn gevuld, waardoor er geskate kan worden. We hebben in de afgelopen jaren steeds meer verkeersregels geïmplementeerd zien worden, één voor één. Dit jaar zijn de stoplichten aan de beurt. Daarnaast zien we veel bouw. Er zijn hele gebouwen verdwenen, terwijl op andere plaatsen nieuwe gebouwen geplaatst zijn en gevels worden geverfd vanuit bamboestok-steigers. We zijn benieuwd wanneer de elektriciteitskabels aan de beurt zijn, want die leken erger dan normaal! Al lopende, kwamen we zo al snel bij ons vertrouwde restaurant uit, Luna, waar we weer elke avond zullen gaan eten. We reserveerden een tafel en besloten daarna nog wat te gaan verkennen, omdat het te vroeg was om al te eten. Iedereen ging zijn eigen weg. Vivian en Mattie gingen naar een winkeltje waar zij al vele malen zijn geweest. In dit winkeltje heeft Vivian ooit een parfum-crème gevonden die ruikt naar haar overleden oma, waar ze hele goede herinneringen aan heeft. Ze kocht dan ook alle potjes die in de winkel waren op en raakte in gesprek met de eigenaar. Trots vertelde hij dat hij al 40 jaar eigenaar was van deze winkel en dat hij het leuk vond dat hij al zoveel jaren zijn diensten mag aanbieden aan tevreden klanten. Wij beseften dat deze meneer even oud is als Mattie, die over drie jaar zijn 40 jarig werkjubileum zal vieren. We laten het aan jullie zelf over om in te schatten of jullie vinden dat de eigenaar en Mattie ook van dezelfde leeftijd lijken te zijn…!

Eenmaal terug in het restaurant haalden we wat herinneringen op, kletsten we en genoten we van allerlei lekkere gerechten. Na de eerste happen beseften we dat het handig zou zijn geweest als wij hadden onthouden dat we altijd bij het bestellen moesten zeggen: “non spicy”! Menig mond stond in brand, neuzen sprongen open en het gegiechel brak uit. Na een gezellige maaltijd gingen we rustig terug naar het hotel om de blog te schrijven en een spelletje te doen. Tijdens het schrijven van de blog beseften we dat we nu één blog schrijven, terwijl we eigenlijk al twee dagen onderweg zijn. Voor ons voelt het echter als één dag, dus waarschijnlijk kruipen we allemaal weer vroeg het bed in. Morgen zal de dag ook weer vroeg beginnen, omdat we gaan sightseeën. Maar daarover morgen natuurlijk meer!  

7 gedachten over “30 Handen helpen Nepal 2022 – Dag 1 en 2”

  1. Wat leuk om dit zo te lezen!
    Ik ga jullie volgen omdat Eefke mijn collega is. Ik vind het geweldig dat jullie dit gaan doen!
    Fijn dat jullie goed zijn aangekomen!
    Geniet van deze bijzondere reis!

  2. Dat was weer fijn om te lezen dat jullie goed zijn aangekomen. Het zal zeker weer een mooie reis worden met alleen maar mooie momenten . En wat betreft Mattie en verkoper en hun zelfde leeftijd. Compliment voor Mattie 😁
    Groetjes Marloes 😘🍀

  3. Hallo Mensen het is weer fijn om te zien dat jullie daar zijn. Mattie en Ine . Mooi hoor. Verzorg ze goed daar.

  4. Wat mooi, dat jullie ons ,weer zo geweldig omschreven meenemen op reis. Maak er wat moois van samen.

    Veel liefs Cynthia

  5. Dank voor het moiie verslag!
    Fijn dat jullie allemaal goed zijn aangekomen! Succes met alle werk, geniet er samen van!!

Reacties zijn gesloten.