Geloofsgetuigenis

Op zaterdag 2 april mochten wij getuige zijn van een heel bijzondere gebeurtenis, namelijk het huwelijk van Dava en Ismet in de Pancratiuskerk in Heerlen. Dat is niet zo vanzelfsprekend als het klinkt… er ging een heel lang verhaal aan vooraf. Een verhaal van stil verlangen dat leefde in het diepst van haar hart.

Ongeveer anderhalf jaar geleden kwam Dava met regelmaat naar de Pancratiuskerk en het viel ons op dat zij niet ter communie ging, terwijl we haar wel met volle aandacht en liefde zagen bidden. We nodigden haar op een ‘gegeven’ moment uit om ook ter communie te gaan, maar ze bleek zich er bewust van te zijn dat ze, hoewel ze gelovig leefde, niet ter communie kon gaan, omdat ze nooit gedoopt was. In de tijd dat zij geboren werd, in Albanië, heerste daar het communisme. En onder dat regime mochten mensen niet openlijk hun geloof belijden. Dus werden kinderen niet gedoopt, gingen niet ter communie, ontvingen niet het vormsel en trouwden alleen voor de wet en in kleine achterkamertjes beleefden ze hun geloof. Een oom van Dava werd zelfs voor zijn geloof vermoord in Albanië en daardoor kwam ook het ouderlijke gezin van Dava in gevaar. Ismet, afkomstig uit Kosovo, werd als kind wel gedoopt in zijn geboorteland. Dava ging er altijd vanuit dat gedoopt worden voor haar en haar gezin een verkeken kans was, gezien haar voorgeschiedenis, en vanuit deze gedachtegang denkend, kwam het nooit in haar op om dit verder tot de bodem uit te zoeken. Het communistische gedachtegoed was haar voorland en geloof werd in het verborgene geleefd, beleefd  en beleden, zonder dat mensen toegang kregen tot de sacramenten van de Katholieke Kerk. Het was als zwemmen op het droge, als leven zonder brood, verlangend naar volle deelname, niet beseffend dat dit eens tot de mogelijkheden zou behoren. Elke vrijdagmorgen kwam ze trouw voordat ze naar haar werk ging naar de kerk en vierde met ons de mis zonder deel te nemen aan de tafel van de Heer van het leven.

Op een keer werd Dava na de H. mis, terwijl ze innig bad bij de Heilige Theresia van Lisieux, aangesproken door toenmalig kapelaan Blom. Hij vroeg haar waarom ze niet ter communie ging en of ze niet gedoopt wilde worden en haar hart sloeg over van vreugde. Precies hiervoor bleek Dava al wekenlang te bidden bij de H. Theresia van Lisieux. En zo kwam het balletje aan het rollen. Kapelaan Blom bezocht het gezin, waarbij ook Ismet en hun zoon en dochter allemaal volmondig uitspraken gedoopt te willen worden. Kapelaan Blom vertelde dat zij dan ook gevormd zouden worden en de Eerste Communie zouden ontvangen. Alles in één Eucharistieviering, wat we ook wel ‘opname in de kerk’ noemen. Hij liet daarbij, enigszins terughoudend, weten dat, omdat Dava en Ismet al getrouwd waren voor de wet, de kerk vroeg dat zij dan na hun opname in de kerk óók een kerkelijk huwelijk zouden sluiten. Kapelaan Blom kon niet weten dat hij die vraag stelde precies in de week dat zij 20 jaar getrouwd waren voor de wet én dat Ismet en Dava twintig jaar geleden tegen elkaar gezegd hadden dat zij, als ze ooit 20 jaar getrouwd zouden zijn, nóg een keer zouden willen trouwen, omdat het destijds door de omstandigheden niet goed gevierd kon worden. Toen natuurlijk niet wetend en beseffend dat ze deze belofte dan voor God en de kerk zouden kunnen doen. Hoe wonderlijk kan het lopen in een mensenleven, als mensen zich aan God durven toe te vertrouwen en Hem Leider en plan van hun leven laten zijn.

En zo werden de voorbereidingen opgestart, terwijl onze kapelaan Blom ondertussen Pastoor Blom werd en vertrok naar Noord Limburg. Het geregel gebeurde op afstand in samenwerking en had de nodige voeten in aarde. We beten ons er echter in vast op aangeven van Dava en Ismet en uiteindelijk was de kogel door de kerk en konden er data worden gepland. Een jaar later kon de  eerste stap gezet worden en vond op zaterdag 26 maart de Eucharistieviering plaats waarbij het hele gezin gedoopt werd, de eerste Heilige Communie ontving en gevormd werd.

En afgelopen zaterdag, op 2 april, was het dan eindelijk tijd om de lang gekoesterde wens van Dava en Ismet in vervulling te zien gaan. Na twintig jaar mochten zij elkaar ten overstaan van God en hun geliefde familie, die uit Italië en andere plaatsen naar Heerlen was gekomen, en hun dierbare vrienden het ja-woord geven. Pastoor Blom refereerde aan het einde van de mis nog aan de liefde voor de Heilige Theresia die Dava en hij delen. Hij vertelde dat het mooiste van de kleine Theresia wat hem betreft is dat zij zichzelf zag als een klein vogeltje, waar alle Heiligen die zij kende wat haar betreft grote vogels waren die heel hoog en tot dichtbij de zon konden vliegen. Voor een klein vogeltje was dat geen optie, maar zij erop vertrouwde dat de Zon, Jezus, toch áltijd en voor iedereen zou schijnen, zelfs als er weleens tijdelijk (zware) wolken voor de zon zijn. Jezus wil er altijd voor iedereen zijn en je bent altijd welkom bij Hem. Dat kleine vogeltje, op wiens voorspraak Dava steeds gebeden had, maakte het mogelijk dat haar hele gezin toetrad tot de kerk en toegang kreeg tot alle sacramenten die je als gezin kunt ontvangen.

Het was een prachtige viering in kleine kring. Een authentiek en ontroerend getuigenis dat Gods wegen ondoorgrondelijk zijn. Wij zijn blij dat wij daaraan op verschillende manieren een bijdrage hebben mogen leveren. Want zeg zou zelf, dit is toch een heel bijzonder en hoopgevend verhaal dat twee mensen er in deze tijd voor kiezen om met hun gezin deel te worden van de Katholieke kerk en na zoveel jaar alsnog een kerkelijk huwelijk kunnen sluiten. Een oproep voor ons, om niet vanzelfsprekend te vinden wat in andere landen blijkbaar niet zo vanzelfsprekend is! Daar worden mensen vervolgd omwille van hun geloof, terwijl in ons land de kerkdeuren wijd open staan, maar de mensen niet zo hard lopen om binnen te komen, omdat ze de illusie hebben en denken dat hun leven ook volstaat zonder dat ze ingeperkt worden door God en gebod. Net zoals meerderen onder ons ook die illusie ooit hadden en dachten zonder God het leven aan te kunnen. God laat gelukkig niemand in de steek en toen wij ons van Hem afkeerden, bleef Hij roepen en uitnodigen. En nog elke dag zijn we dankbaar dat we gehoor hebben gegeven aan Zijn stem en ‘ja’ hebben gezegd op Zijn uitnodiging om Hem te volgen waarheen Hij ons leidt.

Zo ook voor Dava en Ismet, wiens huwelijksreis, oftewel de reis van hun leven, kan gaan beginnen onder leiding van de beste Reisleider die een mens zich ooit kan wensen.

2 gedachten over “Geloofsgetuigenis”

Reacties zijn gesloten.