Zomerkamp 2020 In vorm?! – Dag 3

Gisteravond sloten we de dag af met het spelletje ‘spijker slaan’. Dat betekent dat iedereen in toerbeurten probeert om zijn of haar lange spijker in een houtblok te slaan. De jeugd kon er bijna geen genoeg van krijgen. Halverwege het spel besloten we echter toch, omdat het namelijk heel lang duurt voordat zo’n lange spijker in het dikke blok hout verdwijnt, te stoppen en naar bed te gaan. We bonden lintjes, blaadjes en andere voorwerpen om de spijkers zodat we de dag erna nog zouden weten welke spijker van wie was, zodat we er eventueel verder mee konden gaan.

Onze oudste jongeren helpen ons niet alleen echt goed mee, maar voelen zich ook geroepen om een goed voorbeeld te geven aan de andere kampgangers. We zien ineens onder onze ogen een grote verandering plaatsvinden. Teun en Paul, die in hun eigen gezin beiden de jongste zijn van vier kinderen, manifesteerden zichzelf vaak, op voorgaande kampen, op hoge en vooral harde toon, terwijl ze hier en nu in alle rust en eenvoud voorgaan en helpen waar dit mogelijk is. Hun verandering in positie lijkt dus wonderen te doen. Ze denken, zorgen en doen mee en dat maakt dat onze jongere kinderen ook vanzelf meegaan in deze handelwijze. Samen met Mohammed en Maarten bemannen ze zelfs met zijn viertjes een echte mannenkamer, zonder dat er een begeleider bij hen ligt. Dit laatste komt doordat er geen ouder meer voorhanden is en geloof ons: het gaat tot ieders tevredenheid. Deze jonge mannen in spe zijn maar wat trots door alle lovende woorden die ze krijgen en wij genieten ervan om ze zo te zien. Het feit dat zij zo coöperatief zijn en hun steentje bijdragen waar nodig, maakt dat het tekort aan bemanning ook door hun toedoen wordt opgevangen. We merken namelijk aan den lijve dat we, door de corona-maatregelen, zes personen begeleiding missen en die personen creëerden vaak de benodigde randvoorwaarden, die nodig waren om alles vlekkeloos te laten verlopen. Hierdoor is het met momenten een echte uitdaging om de bocht rond te krijgen. Onze jonge leraressen zijn gelukkig van alle markten thuis. Zij kennen van jongs af aan het kampconcept van binnen en van buiten en dat betekent dat zij op geheel eigen wijze bijvoorbeeld de instructie van de knutseldag voor hun rekening nemen of een ander programmaonderdeel aansturen. Bij de knutseldag misten we in eerste instantie de expertise van de oude rotten in het vak. Hoewel Frederik hielp bij het vormgeven van het werkje en alle losse onderdelen had voorbereid en meegegeven, is hij hier zelf niet van de partij, omdat hij de begeleiding van de knutseldag op het ‘schaduwkamp’ voor zijn rekening nam. Dat hield in dat wij enigszins moesten improviseren en dat zelfs Vivian moest inspringen bij de uitwerking. En zij is op dit vlak normaal de laatste persoon die daarvoor gevraagd wordt. Waar we ook achter kwamen, is dat we op deze dag de inzet van onze oudere jeugd, die nu deelneemt aan het schaduwkamp, missen. Nu zijn de maatjes, die tijdens het kamp altijd samenwerken, vaak zelf te jong om het jongere kind onder hun hoede te nemen. Dit zijn allemaal voorbeelden van zaken waar we van tevoren niet zo bij stil hadden gestaan, omdat ze normaal zo vanzelf lijken te gaan en dus ook niet noemenswaard lijken te zijn. Vaak mis je pas iets als je er inhoudelijk tegenaan loopt. In die zin is het goed om ook deze ervaring op te doen om zo te ervaren dat hetgeen dat zo vanzelfsprekend lijkt te zijn, helemaal niet zo vanzelfsprekend is. Met andere woorden en om in het thema van het kamp te spreken: “Onze legpuzzel is niet compleet, omdat de puzzelstukjes van het eerste uur ontbreken en er nog open plekken zijn, die gelukkig hier en daar al worden opgevangen!” Inhoudelijk houdt het dus in dat we allemaal een tandje harder moeten lopen en dat we goed buiten onze gebruikelijke takenpakketten moeten kijken en dat valt natuurlijk niet altijd mee. Mattie gaf de tip om de dag af te sluiten met een soort ‘werkoverleg’, zodat iedereen weet wat er nodig is, buiten hun eigen taken, om zo helder te krijgen wat er van iedereen verwacht wordt op de volgende dag. Die tip nemen we zeker ter harte. Gisteravond ontstond dit werkoverleg toevallig vanzelf en dat maakte dat we vandaag toch nog op het nippertje beslagen ten ijs kwamen en niets aan het toeval hebben overgelaten. Het gevaar van een team dat als een geoliede machine op elkaar is ingespeeld, is dat je er vanuit gaat dat alles zoals altijd geregeld is en je er ineens achter komt dat dit niet het geval is, omdat je de taken niet opnieuw hebt verdeeld onder de mensen die NÚ aanwezig en voorhanden zijn. De kampbubbels helpen daar ook niet echt bij mee en maken het niet makkelijker, omdat alles veel bewerkelijker is. Maar zoals altijd maken we er met zijn allen iets van en genieten we met volle teugen van de jongeren. Dit jaar zijn er veel nieuwelingen bij, die via via hier terecht zijn gekomen. We hebben de indruk dat ze het naar hun zin hebben en dat doet ons goed.

Vanochtend stonden we dus met frisse moed op. Vandaag is Michiel jarig. Aan het ontbijt zongen we dus uit volle borst voor zijn 51ste verjaardag. Omwille van zijn verjaardag lag er traditiegetrouw op elk ontbijtbordje een beschuitje met blauwe muisjes klaar. Op een gegeven moment bood Teun aan om vuurwerk te gaan maken. Dit is een verjaardagstraditie, die in veel kleuterklassen bij verjaardagen gedaan wordt, en dit is in een van de voorgaande kampen geïntroduceerd. Terwijl Teun aan de gang was, hoorden we de kleinste kinderen hier en daar al wat gniffelen: Teun deed het helemaal niet goed! Toch waardeerden we zijn poging zeer en hebben we hem het vuurwerk afsteken laten afmaken. Toen Vivian hierna aan Hannah K. vroeg of zij het beter kon, zei Hannah: “Nee, want dat doet de juf!” Nou, dat was geen probleem, er zijn immers juffen genoeg aanwezig. Noëlle werd dan ook ingevlogen en deed nogmaals voor hoe het vuurwerk normaal gemaakt wordt en met vijf harde, mooi gekleurde en glitterende knallen besloten we het vieren van de verjaardag.

Omdat we op dat moment toch al met jong en oud samen waren, besloten we meteen na het ontbijt de uitleg te geven van het knutselwerkje dat iedereen vandaag zou gaan maken. Iedereen maakte een legpuzzel van zijn eigen vorm. Op het vormpje stond een leuke foto en rondom de foto konden de lijsten versierd worden. Het klinkt ingewikkeld en stiekem was dat ook wel een beetje zo. Het is veel denkwerk om de foto’s passend te krijgen, maar uiteindelijk is alles gelukt!

De foto’s moesten nog gemaakt en geprint worden en al snel was het hierdoor een drukste van jewelste. Terwijl de een nog op de foto gezet werd, tekende de ander zijn vorm al op zijn foto. Tijdens deze bedrijvigheid, kwamen we steeds opnieuw achter handigheidjes, die dan ook meteen met de groep gedeeld werden. Zo lukte het ons om vóór de lunch alle legpuzzels, voorzien van foto, klaar te hebben. De volgende stap om het werkje af te maken, was het versieren van de plankjes, maar we besloten dat dat wel even kon wachten tot na de lunch. Wat we graag met jullie willen delen, is de onderstaande groepsfoto die samengesteld is met de foto’s die gemaakt en gebruikt zijn voor de werkjes. Meer corona-proof dan dit, kun je het namelijk niet krijgen!

Na de lunch gingen sommige groepen met hun dansje aan de slag, terwijl anderen de vierkante vorm rondom hun eigen, getekende en gezaagde, vorm gingen versieren. Er was voor ieder wat wils en waar de één het verfhemd aantrok, ging de ander met mozaïeksteentjes of met de brander aan het werk. In de werkkamer is het koeler en veel aangenamer dan buiten, dus leek het voor niemand een straf om binnen te zijn. De zagers onder ons hadden helaas pech: zij moesten wel buiten zijn, omdat de zaagmachines daar stonden. Michele en Theo hadden het er heel druk mee: zij moesten de vormen van alle kinderen zagen en hebben hierdoor, op gepaste afstand, het ene werkje na het andere gezaagd. Michele had hierbij zelfs voor de grap een rood-wit lintje om het hoofd gedaan en zo een heuse bubbel voor zichzelf gecreëerd. De werkjes zijn echt leuk geworden en op een gegeven moment hoorden we hartelijk gelach. Eefke kwam daarna vol trots vermelden dat ze wel een hele leuke woordgrap bedacht en gemaakt had en natuurlijk lachte ze zelf het hardste van allemaal. Abdalla kregen we namelijk niet echt gemotiveerd om zijn werkje af te maken. Hij heeft de pijl getrokken en hij wilde graag allerlei verschillende pijlen op zijn werkje maken. Hij vond het werkje echter niet zo leuk en elke keer was de vogel opnieuw gevlogen. Daarom maakte Eefke ineens de woordgrap: “Abdalla is wel elke keer PIJLsnel gevlogen”! Even later maakte ze, tot haar eigen verbazing en plezier, nog een woordgrap. Ze zag dat Teun als een zeemeermin op de grond ging liggen, nadat hij zijn vierkantje vorm had gegeven, en ze zei: “Teun krijgt er vierkante ogen van!” En natuurlijk lag ze ook nu weer dubbel om haar eigen bijdehandheid. Teun liet het niet op zich zitten en zei heel ad rem dat hij ook wel een woordgrap wist, terwijl hij naar Noëlle’s werkje wees, die een driehoek had waarin haar hoofd in de punt zat: “Noëlle krijgt er een punthoofd van!” en opnieuw ging Eefke los. Jullie horen dus wel dat we veel plezier hadden tijdens het maken van de werkjes en de sfeer was dan ook gemoedelijk.

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, maken de kinderen ook altijd een dansje tijdens het kamp. Ze worden daarvoor ingedeeld in groepen en verzinnen zelf de danspasjes en oefenen dit ook zelf met elkaar, maar vooral ook met de kleinsten onder ons. De oudgedienden draaiden hier de hand niet voor om, dus we hadden verwacht dat de groepjes deze keer wel wat hulp zouden kunnen gebruiken van de jeugd die mee is als begeleiding. Vol verbazing zagen we daarentegen dat dit helemaal niet nodig was! De 16-, 17- en 18-jarigen leken helemaal in hun element en fabriceerden binnen de kortste keren dansjes!

Om een uur of drie kwam Valerie aan lopen met een kopje soep voor iedereen. Waar de dametjes riepen dat dit wel een heerlijk soepje was, zei Shalom dat hij de soep vond smaken als de spaghettisaus van gisteren, terwijl Maarten spontaan in ietwat andere bewoordingen vroeg: “Is in deze soep soms alles gegooid wat gisteren overbleef ?” Volmondig lachend moesten we hier inderdaad bevestigend op antwoorden en gelukkig zeiden de jongens daarna in koor: “Maar is wel lekker, hoor”! Daar waren we natuurlijk blij mee, want dat betekende dat de soep op zou gaan. We houden er namelijk niet van om eten weg te gooien. Een uurtje later trakteerde Michiel nog op ijsjes en we vonden het dus wonderbaarlijk dat de kinderen tijdens het avondeten nog steeds honger hadden! Na al het harde werken, sloten we namelijk af met friet en gebakken kipfilet, met erwtjes en worteltjes en sla. Dat ging er natuurlijk goed in, maar dat geldt voor elke maaltijd. Iedereen weet dat we in overleg het eten opscheppen, maar dat iedereen wel zijn bord helemaal leeg eet omdat we geen eten willen weggooien. En daar houd iedereen zich ook aan. Na het avondeten ging bijna de hele groep slagballen op het grote veld. Niet iedereen kon het slaghout zo goed hanteren, maar dat kon de pret niet drukken. Alhoewel sommigen herhaaldelijk luid protesteerden omdat de scheids, ons jarig jobje, partijdig was, omdat hij soms iets door de vingers zag, wat volgens hen duidelijk ‘af’ was. Onze scheids bleef echter geheel onbewogen en gaf tot hun ellende geen centimeter toe!

Ondertussen hoorden we vanuit het thuisfront ook alleen maar positieve geluiden. De mensen van het schaduwkamp waren ook aan de slag gegaan met hun werkjes en zo kregen we het bericht dat Ineke, die tot nu toe al 16 jaar is meegegaan als kok, nu voor het eerst in al die jaren haar eigen werkje, een klavertje vier, heeft vormgegeven. Zo zien we maar weer, we zijn nooit te oud om te leren. Rond de middag verzamelden de thuisblijvers die dit wilden in het huis van Frederik, wat ondertussen al was omgebouwd tot een heuse, corona-veilige, werkplaats. De gebruikelijke zaagmachines, schuurpapier, verfspullen en decoratiemateriaal stonden al klaar en Frederik kon meteen starten met het geven van een handige uitleg. Tijdens de lunch had zo iedereen de gelegenheid om na te denken over de mogelijkheden die zij zagen om hun werkje te maken. Voor sommige vormen was het natuurlijk wel even zoeken, maar met behulp van de kennis en handigheden van een ander was het toch iedereen gelukt. Voor de foto werd, samen met Frederik, gezocht tussen de foto’s van afgelopen maandag of desnoods werd er nog snel een passende foto gemaakt in de tuin. Dit laatste moest wel op tijd gebeuren, want de weer-liefhebber onder ons had al de eerste onweerswolken gespot in de verte. We werden nog even gespaard, maar even later kregen we alsnog de volle laag over ons heen. Snel werden de knutselwerken aan de kant gelegd en samen was al het kostbare materiaal binnen de kortste keren naar binnen verplaatst. Rond zes uur werd besloten om alles even aan de kant te schuiven om te gaan eten. Net als op het kamp, werden frieten gegeten. Loeke had in huize Kreutz de maaltijd klaarstaan. De tafels werden ook nu weer ingedeeld zodat iedereen zo veel mogelijk in zijn eigen bubbel kon zitten. Hierna legden ze de laatste hand aan hun werkjes. Normaal gesproken is het geen probleem als een werkje niet af is, omdat de dag erna verder gegaan kan worden, maar dat is nu natuurlijk minder handig en iedereen werkte hard door. Om het huis van Frederik netjes achter te laten, sloegen ze ook nu de handen in elkaar zodat alles deze avond nog klaar en opgeruimd was. De dag is zonder problemen verlopen, totdat Gijs nog op het allerlaatste moment per ongeluk een beeldje van de vensterbank stootte, wat gelukkig met een glimlach werd opgelost, want scherven brengen geluk, zullen we dan maar zeggen! 

Al met al was het ook vandaag dus weer een geslaagde dag, voor zowel de kampgangers als de schaduwkampers. We kijken uit naar de dag van morgen en zijn benieuwd wat die voor ons in petto heeft!

1 gedachte over “Zomerkamp 2020 In vorm?! – Dag 3”

  1. Michiel van harte gefeliciteerd! Goed dat in deze roerige coronatijd zo’n kamp toch doorgang kan vinden, hoera voor Michiel maar zeer zeker ook voor de organisatie van Stichting Chrisko, groetjes van Ad

Reacties zijn gesloten.